Nieuws

Sfeerimpressie van een absolute topdag

De fietsers startten hun dag traditioneel met een ritje naar Sault. In een lange sliert klommen de fietsers van Montbrun les Bains naar de startplaats. De meeste nog in extra warme kleding als bescherming tegen de frisse ochtend. Warme kleding zouden ze tijdens de beklimming zeker niet nodig hebben, net als donderdag was ook vandaag een stralende dag.



De 510 deelnemers verzamelen zich voor de start. Het levert ieder jaar weer een prachtig beeld op. De opgewonden stemming maakt langzaam plaats voor bezinning en concentratie over de te leveren prestatie, en het waarom van dit alles.



De klim vanuit Sault start met een afdeling. Eenmaal in de lavendelvelden begint de weg op een heling te lijken. In een lange stoet komen de fietsers langs. Soms in groepjes, andere keren als 'eenzame' fietser. Maar allemaal zijn ze nog vol goede moed.



In het bos krijgen de fietsers te maken met de eerste steilere stukken. Het deelnemersveld wordt al behoorlijk uit elkaar getrokken. Maar ook op dit punt van de klim rijden fietsers in groepjes omhoog. Een enkeling gebruikt een parkeerplaats als eerste rustpunt.



Met het vorderen van de klim duiken de eerste klachten op. Gelukkig is er het medische team, dat in dit geval een fietser een massage kan geven die haar weer in de benen helpt.



Honger of dorst kunnen de deelnemers bijna niet krijgen. Nou ja, ze ervaren de verschijnselen misschien, maar hulp in de vorm van water, banaan of krentenbol is nooit ver weg. Behendig delen de vrijwilligers op de verzorgingsposten eten en drinken uit.



Medisch team of supporters? Ach, wat maakt het uit, als er even niets te doen is, is het aanmoedigen van de fietsers het minste dat je kunt doen. Een taak die deze dames met enthousiasme uitvoerden. Best fijn eigenlijk, want vanaf dit punt is het nog wel een aantal kilometers naar Reynard 2.0.



Deelnemers die langzaam maar zeker verdwijnen in de flanken van de Mont Ventoux. Op weg naar hun einddoel, dat nog maar een paar kilometer ver weg is. Maar wat duren die kilometers lang en wat zijn ze zwaar...



De Kale Berg bewaart het zwaarste stuk voor het laatst. Een paar kilometer van zo'n 11% nadat je al bija 24 kilometer hebt geklommen. Het is aan de meeste fietsers te zien dat ze het hier heel zwaar mee hebben. Maar iedereen heeft het uiteindelijk wel gehaald!



En dan draai je het laatste bochtje, dat er een helling van ik weet niet hoeveel procent volgt maakt niet meer uit. Je wordt naar boven geschreeuwd door supporters, andere deelnemers en spreekstalmeester Peter Bennema. Je bent boven. Je hebt het gehaald!