Nieuws

Reynard 2.0 mag een blijvertje worden

Het is vroeg en het terrein van Hammeau Des Sources wordt nog niet verlicht door de dag. Uit de eettent klint desalniettemin een nadrukkelijke roezemoes. De hardlopers en wandelaars gaan vandaag de Mont Ventoux beklimmen en moeten vroeg ontbijten. Een tafelgenote merkt op dat de stemmen wat harder klinken dan gisteren. Zou het door de spanning komen, of worden de zenuwen over de zware inspanningen van vandaag onbewust overstemd? Andere deelnemers zitten er juist wat stilletjes bij. Misschien om dezelfde reden, of in gedachten aan de dierbaren die hen hier hebben gebracht.

Terwijl het gesprek verder gaat over het lokale goede doel wat de tafelgenote met een heel team steunt, wordt het licht en is het tijd om te vertrekken. In Sault aangekomen verzamelt iedereen zich op het plein. Ook hier is de mengeling van zenuwen, opwinding en emotie duidelijk voelbaar. Vlak voor de start refereert Henk ten Hulscher hier in zijn eigen woorden ook aan. 'We zijn hier allemaal omdat we mensen kennen die te maken hebben gehad of nog hebben met kanker. Dat is wat ons bindt. Dat mensen hierdoor op deze manier in actie komen, is fantastisch.' De minuut stilte die daarna volgt is ook de tiende editie indrukwekkend.

En dan moet iedereen aan de bak. Eerste de hardlopers, dan de wandelaars. De verschillen zijn al snel vrij groot en dus loopt een aantal deelnemers lange stukken alleen. En toch voelt het niet zo. Het medische team komt regelmatig langs en praat even met de deelnemers of vraagt of het goed gaat. Het komt voort uit professionaliteit, maar het contact is echt en met een bemoedigend woordje geven ze deelnemers een zetje in de goede richting. De verzorgingsposten zijn oases in de lange weg omhoog. Met zorgzame blik vraagt de bemanning of we water willen, een stukje banaan of een krentenbol. Ook hier is aanmoediging de norm. En de supporters zullen ongetwijfeld het hardst schreeuwen bij de deelnemers waarvoor ze zijn gekomen, maar ze klappen de overige deelnemers ook omhoog.

Aangekomen in de buurt van Chalet Reynard klinkt opeens gejoel, opzwepende housemuziek en de versterkte stem van spreker Harm Boer. Als de bomenrij even wijkt, wordt hoog boven de deelnemers en Chalet Reynard het nieuwe tussenstation van de stichting zichtbaar. Het geeft iedereen wat extra energie. Sommigen lopen direct door, maar velen nemen even een pauze. En terecht: ook al ligt 'Chalet Reynard 2.0' misschien niet helemaal ideaal in een bocht, het blijkt deze dag een schot in de roos. De picknicktafels, het eet- en drinkkraampje, de lekkere muziek, deelnemers die spontaan worden bezongen en het zomerse weer maken er een 'place to be' van. Niet aleen op de heenweg, maar zeker ook voor mensen die terugkeren van de top. Misschien moet 'Reynard 2.0' maar een blijvertje worden.



Terwijl de eerste hardlopers zich op 1912 meter hoogte melden en verwelkomd worden door spreekstalmeester Peter Bennema en de dames van het KWF, zijn de meeste wandelaars nog onderweg naar het tussenstation. De algemene indruk is goed: er wordt lekker gelopen, de sfeer is goed en medisch is er vrijwel niets aan de hand. Ook de paar ongelukkige deelnemers die door de bezemwagen dreigen te worden meegenomen, bereiken of op eigen kracht de top, of worden tot iets voor de top gebracht en leggen het laatste stuk zelf af. En zo bereikt iedereen het door een strakblauwe hemel overspannen doel waarvoor ze hier zijn gekomen: de Mont Ventoux.