Nieuws

Hop, hop, hop, op naar de top!

Vrijdag, de dag van de fietsers. Een dag met een frisse start. Op de startplaats in Sault zijn de schaarse plekken die de zon weet te vinden druk bezet met mensen in dezelfde outfit. Ze hebben ook een gezamenlijk doel. Iedereen heeft een eigen verhaal dat hen hierheen heeft gebracht, op indrukwekkende wijze tastbaar in de minuut stilte voordat de beklimming van de Mont Ventoux van start gaat.

Om half tien vertrekken de wielrenners in plukjes. Aan de overkant van de straat barst een gejoel en applaus los dat de deelnemers de eerste meters vooruit stuwt. Angst voor de weg naar de top is voor even helemaal verdwenen. Ja natuurlijk kom ik boven, en ik weet ook waarom!

De afdaling naar het dal waar Sault over uitkijkt is nog fris, maar eenmaal beneden warmt een lekker zonnetje de fietsers op. De klim die volgt zorgt ervoor dat de lijven ook lekker warm zullen blijven. Degenen die als laatste zijn vertrokken, zien een lang gestrekt roodblauw met geel gekleurd lint door de akkers slingeren. De eerste auto's met supporters nemen hun positie in om niet alleen hun deelnemers aan te moedigen, maar ook alle andere 'rood-blauw-gelen' die langskomen.

Een paar kilometer verder in het bos wordt de klim steiler en valt het lint uiteen in groepjes en hier en daar individuele fietsers. Het harde werken is begonnen. Het gehijg wordt zwaarder en sneller, de kleding begint al zweetplekken te vertonen. Net als het nog iets steiler begint te worden, staat daar in de bocht een groepje dames. '1-2-3, hop, hop, hop, op naar de top!' zingen ze alle deelnemers toe. Met een glimlach gaat de klim verder.

Hetzelfde effect hebben de laatste honderden meters naar Chalet Reynard, waar de muziek van DJ Nelson en de positieve teksten van Joey Teekamp al door het bos dwarrelen. Bij Reynard is het druk en schreeuwen de mensen langs de kant iedereen naar boven. Met een grijns op het gezicht gaat de klim verder, over het lastigste maar ook indrukwekkendste stuk. Onaantastbaar torent de toren met rood-witte antenne boven iedereen uit. Maar het einddoel is in zicht!

En dan verschijnt links van de weg het verlossende bordje: nog maar 1 kilometer. Het is hier behoorlijk steil. Zachtjes is het gejuich en gejoel hoorbaar waarmee de fietsers aan de top worden onthaald. Doortrappen nu, het zit er bijna op.

Als het bordje met de laatste 507 meter in zicht komt, wat een grappige afstand is dat trouwens, is het gejoel enorm luid geworden. Het is druk aan de kant van de weg, de verkeersregelaars hebben hun handen vol om alle verkeersstromen en supporters uit elkaar te houden. Maar wat maken ze een enorm lekker inspirerend kabaal. Die elf procent stijging vormt hier voor niemand een echt probleem. De top is bereikt, zoals de energieke dames beneden in het bos al hebben voorspeld.

Tekst: Robert Hertogs - Foto & video: Peter Nefkens / Artizzl Media